Zapalenie przyzębia ? Czy tylko u palaczy ?

Zapalenie przyzębia (łac. periodontitis), potocznie nazywane paradontozą, paradentozą oraz (niepoprawnie) parodontozą – choroba infekcyjna tkanek przyzębia, prowadząca w skrajnych przypadkach do rozchwiania i utraty zębów. W polskiej systematyce jedna z chorób przyzębia (periodontopatii).

Etiologia leczenie chorób przyzębia

Przyczyną większości przypadków zapalenia przyzębia są bakterie płytki nazębnej i kamienia nazębnego, groma-dzące się na powierzchni zębów jako rezultat niedostatecznej higieny przyzębia. Mogą one penetrować w głąb kieszonek dziąsłowych (obszar między brzegiem dziąsła a tkanką zęba) i tworzyć kieszenie patologiczne, a w efekcie – powodować zanik kości i rozchwianie zębów. Pewną rolę odgrywają również mechanizmy immunolo-giczne gospodarza, a w związku z tym czynniki genetyczne. W przypadku wydolnego systemu immunologicznego danego organizmu ryzyko zapalenia przyzębia jest mniejsze, nawet pomimo ewentualnego przewlekłego zapale-nia dziąseł.

Objawy

Pierwsze objawy zapalenia przyzębia to obnażanie szyjek zębów przy jednoczesnym zapaleniu dziąseł. Przebieg choroby charakteryzuje się sukcesywną utratą kości wyrostka zębodołowego, a przez to utratą aparatu wieszadłowego zęba. W ostrych stanach zapalnych pojawia się ból i krwawienie dziąseł.

Zapalenia przyzębia występują częściej u osób powyżej 35. roku życia oraz u palaczy papierosów.

Leczenie

Bez płytki nazębnej nie może dojść ani do zapalenia dziąseł, ani do zapalenia przyzębia.
W wypadku zapalenia dziąseł pełny powrót do zdrowia jest możliwy, natomiast w wypadku zapalenia przyzębia już nie. Tym niemniej, można znacznie spowolnić postęp choroby, a nawet jej zapobiec, stosując prawidłową higienę jamy ustnej i regularne wizyty kontrolne u stomatologa, w szczególności połączone z profesjonalnym usuwaniem płytki nazębnej.

Profesjonalna higienizacja, czyli dokładne oczyszczenie zębów z kamienia naddziąsłowego i tego groźniejszego, poddziąsłowego, jak również wygładzenie powierzchni korzeni (root planing) jest podstawowym i jednocześnie niezbędnym warunkiem skutecznego leczenia chorób przyzębia.

Metoda leczenia jest uzależniona od stopnia zaawansowania procesu chorobowego. W jego ocenie, oprócz ba-dania wzrokowego zewnętrznego stanu dziąseł, bada się głębokość kieszeni przyzębnych i wykonuje zdjęcia rentgenowskie, które pozwalają na ocenę stanu kości.

Czynnikiem wywołującym olbrzymią większość chorób przyzębia są bakterie rozwijające się na zębach i dziąsłach, dlatego na wstępie leczenia najważniejsza jest profesjonalna higienizacja, której elementem jest skuteczne oczyszczenie zębów z kamienia zwane scalingiem.
W przypadkach bardziej zaawansowanych, trudniej poddających się leczeniu z powodu występowania głębokich kieszeni, wykonywane są zabiegi zwane kiretażami, których głównym celem jest trwała likwidacja stanu zapalnego.

Osiągnięciem ostatnich lat w leczeniu zaawansowanych chorób przyzębia są zabiegi pozwalające na odtworzenie zanikłej kości. Ma to znaczenie, gdy mimo wyleczenia stanów zapalnych w kieszonkach dziąsłowych, zęby są ciągle niestabilne i rozchwiane. W przypadkach wyjątkowo zaniedbanych, gdy rozchwianie zębów jest już znaczne, uciążliwą ruchomość zębów likwiduje się zabiegiem zwanym szynowaniem.

Szkliwo

Szkliwo jest najbardziej zmineralizowaną tkanką ustroju. Udział komponentu mineralnego w składzie chemicznym szkliwa dochodzi do 96%. Szkliwo zbudowane jest z kryształów hydroksyapatytu ułożonych bardzo ciasno w pewnym określonym porządku. Pomimo ciasnego ułożenia kryształów hydroksyapatytu istnieją pomiędzy nimi wąskie przestrzenie wypełnione wodą i materiałem organicznym. Kwasy produkowane przez płytkę nazębną usuwają związki mineralne z powierzchni kryształów. Prowadzi to do „skurczenia” się kryształów i poszerzenia przestrzeni między nimi. Szkliwo staje się bardziej porowate, co jest widoczne klinicznie w postaci białej lub ciemnej plamy próchnicowej. Jeśli plama uwidacznia się dopiero po osuszeniu powierzchni zęba strumieniem powietrza, zmiany w szkliwie są niewielkie, jeśli  prze­ciwnie — plama próchnicowa widoczna jest bez suszenia, porowatość szkliwa jest znaczna. Plama taka jest twarda, a ubytek szkliwa niewykrywalny zgłębnikiem. Niekiedy plama próchnicowa ma brązowe zabarwienie ze względu na przebarwienia pochodzące z nikotyny, kawy, herbaty itp. barw­ników. Plama próchnicowa nie zawiera bakterii. Zarówno biała, jak i ciemna plama próchnicowa może istnieć przez całe lata pod warunkiem, że nie powstanie płytka nazębna. Tak więc próchnica nie jest procesem nieuniknionym i zabiegi profilaktyczne polegające głównie na usuwaniu płytki nazębnej mogą doprowadzić do zatrzymania próchnicy, a nawet spowodować częściowe restitutio ad integrum poprzez odkładanie się związków mineralnych w ubytku. Badania kliniczne wykazały, że już po tygodniu swobodnego odkładania się płytki nazębnej powstające w szkliwie zmiany są widoczne w skaningowym mikroskopie elektronowym. Po 14 dniach zmiany w szkliwie są widoczne makroskopowo po osuszeniu jego powierzchni, a po 4 tygodniach odkładania się płytki zmiany będą widoczne bez osuszenia powierzchni. W mikroskopie świetlnym powstające w szkliwie wczesne zmiany o charak­terze demineralizacji zwracają uwagę kształtem stożka, którego wierzchołek zwrócony jest do połączenia szkliwno-zębinowego. Taki, a nie inny kształt jest z kolei uwarunkowany przebiegiem pryzmatów szkliwnych.

Materiał dostarcza Dentysta Szczecin Klinika

Zastosowanie licówek

Piękny uśmiech to marzenie każdego człowieka. Współczesna stomatologia estetyczna zapewnia wiele rozwiązań, żeby go uzyskać. Coraz popularniejszym rozwiązaniem jest założenie na zęby licówek. Licówki są to cienkie płatki porcelany przyklejane na odpowiednio przygotowaną, przednią powierzchnię (wargową lub policzkową) zęba. Można je stosować do zniwelowania przebarwień korony (które są spowodowane martwicą zęba, lekami przyjmowanymi w dzieciństwie, bądź wadami rozwojowymi szkliwa), korekty kształtu (można poszerzyć lub zwęzić, wydłużyć lub skrócić koronę) lub ustawienia zębów (w przypadku niewielkiego stłoczenia lub skręcenia. Trzeba jednak pamiętać, że licówki nie zastąpią leczenia ortodontycznego.), zmniejszenie lub całkowite zamknięcie przerwy między zębami (diastemy) oraz naprawa zęba przedniego ze złamanym brzegiem siecznym (w takiej sytuacji lepiej i bardziej estetycznie sprawdzają się licówki niż zwykłe wypełnienia kompozytowe).

Założenie licówek wykluczlicówki celebrytówają nieprawidłowości zgryzowe, parafunkcje (czyli szkodliwe nawyki – gryzienie długopisu, paznokci), bruksizm, słaba higiena jamy ustnej, znaczne zniszczenie zęba lub ząb z dużą ilością wypełnień, a nawet za krótkie zęby. Przed założeniem licówek zęby powinny być zdrowe. Potrzebne są co najmniej dwie wizyty w gabinecie, podczas pierwszej lekarz oszlifowuje zęby, robi wycisk dla protetyka, dobiera kolor, zakłada licówki tymczasowe, podczas drugiej wizyty (najczęściej po 7 dniach) licówki są przymierzane, a następnie cementowane na stałe. Koszt jednej licówki to od 1200 – 2500 zł.

Licówki – metoda na filmowy uśmiech

Licówki

licowki w szczecinie

O piękne i zdrowe zęby warto zadbać już od najmłodszych lat. Niestety nie każdemu dane jest posiadać filmowy uśmiech. Estetycznym rozwiązaniem stosowanym w klinikach stomatologicznych są licówki. Dzięki licówkom stomatolodzy uzupełniają protetycznie ząb, tym samym korygując jego kształt i zmieniając kolor uzębienia. Obecnie licówki wykonywane są z porcelany i charakteryzują się wyjątkową szczelnością brzeżną, kompatybilnością z tkankami przyzębia oraz dużą trwałością i odpornością na starcie, zmianę koloru i nacisk. Głównymi wskazaniami do zastosowania licówek są zamknięcie przerw między zębami, złamanie brzegu siecznego zęba przedniego, korekta kształtu zęba oraz przebarwienie korony zęba.

Przeciwwskazaniami do zastosowania licówek są zniszczone nadto zęby, zęby z rozległymi wypełnieniami, nieprawidłowości zgryzowe, para funkcje, brak uzębienia w odcinkach bocznych, niewielkich rozmiarów zęby, bruksizm. Sam zabieg założenia licówek jest prosty, jednak wymaga odpowiedniej wiedzy. Przed wykonaniem licówek stomatolog przeprowadza z pacjentem wywiad, odnośnie oczekiwań w kwestii koloru, kształtu i wielkości zębów. Przy preparacji zębów pod licówki lekarz zbiera cienką warstwę szkliwa z powierzchni przedsionka, tzw. oszlifowanie zęba, a następnie pobiera wyciski. Otrzymane wyciski wysyłane są najczęściej do laboratorium protetycznego, gdzie powstają licówki dostosowane do zębów pacjenta.

Zabieg kończy się cementowaniem licówek specjalnym materiałem światłoutwardzalnym do powierzchni zębów. Cały zabieg wykonywany jest ze znieczuleniem. Dzisiejsze licówki proponowane przez kliniki stomatologiczne gwarantują trwałość wytrzymania nawet do 15 lat, przy odpowiedniej dbałości i higienę jamy ustnej.

Naturalna estetyka jamy ustnej

Osiągniecie mistrzowskich umiejętności w odtwórczych procedurach sto­matologii estetycznej możliwe jest jedynie wtedy, gdy zarówno lekarz, jak i technik posiadają gruntowną wiedzę z zakresu naturalnej estetyki jamy ustnej. Przegląd podstaw estetyki nie ogranicza się tu jedynie do zębów, ale obejmuje również estetykę tkanek miękkich (estetyka czerwona.) oraz końcowa integrację uzupełnień z uśmiechem, twarzą i indywidualnością danego pacjenta.

Podstawowe kryteria estetyki

Dydaktyczna prezentacja estetyki jamy ustnej powinna w pierwszej kolejności przedstawić obiektywne, fundamentalne kryteria związane z tkankami twardymi i miękkimi, którymi można zarządzając w prosty sposób, korzystając z estetycznej list kontrolnej

Osiągnięcie harmonijnego i zbilansowanego uśmiechu możliwe jest jedynie dzięki wykreowaniu równoczesnej estetyki zębów i dziąseł. Defektu tkanek miękkich nie można skompensować wysoką jakością uzupełnień protetycznych i vice versa.

Podstawowe kryteria estetyki czerwonej zostały w piśmiennictwie precyzyjnie określone.Do podstawowych parametrów diagnostycznych zalicza się stan zdrowia dziąseł oraz ich morfologię i konfigurację

W odniesieniu do zębów, do ważniejszych kryte­riów diagnostycznych należą:

  1. Kształt i rozmiar
    1. Charakteryzacje: zwłaszcza opalescencja, translucencja i przeziemość
  2. Struktura powierzchni
    1. Kolor: zwłaszcza fluorescencja i jasność.

Analityczna obserwacja zębów usuniętych (warunki in vitro) oraz zębów naturalnych w środowisku jamy ustnej (warunki in vivo) stanowi istotę powyższego podejscia dydaktycznego. Wykonanie duplikatów zębow w gipsie dentystycznym moze ulatwic proces zapoznawania się z ich kształtem i strukturą powierzchni. Aby określić efekty odbicia światła, zeby można obserwować w transiluminacji. Wreszcie wybiorcze szlifowanie i wykonywanie przekrojów zęba pozwala na lepsze zrozumienie intensywnych zabarwień wewnątrz tkanek, takich jak zębinowych zmian rozwojowych lub obszarów zębiny przebarwionej.

Konfiguracja linii brzegów siecznych wraz z jej relacją względem przebiegu wargi dolnej i symetrii uśmiechu jest w stanie określić wiek uśmiechu i została wlączona do obiektywnych kryteriów estetycz­nych

TAG: licówki ceramiczne, licówki leczenie,

 

Licówki – podstawowe informacje

Licówka jest to uzupełnienie protetyczne, za pomocą którego można skorygować kształt, kolor, ustawienie zębów. Jest ona wykonana z porcelany. Licówki wykorzystuje się w stomatologii estetycznej. Dzięki ich zastosowaniu można znacząco zmniejszyć lub zlikwidować przerwy między zębami, poprawić ich kształt lub kolor (np. w przypadku zaburzeń rozwojowych szkliwa, przebarwień po stosowaniu niektórych leków w dzieciństwie, itp.). Przed wykonaniem licówek lekarz zapoznaje się z oczekiwaniami pacjenta w kwestii kształtu, koloru i wielkości zębów. Najlepsze efekty estetyczne osiąga się wykonując jednoczasowo 6-8 licówek.

Przy preparacji zębów pod licówki lekarz zbiera cienką warstwę szkliwa z powierzchni przedsionkowych (oszlifowuje zęby), pobiera wyciski i wysyła je do laboratorium protetycznego, gdzie technik wykonuje licówki. Wszystkie zabiegi są wykonywane w znieczuleniu miejscowym, aby zapewnić pacjentowi maksimum komfortu. Czas wykonania licówek wynosi około tygodnia. W tym czasie pacjent oszlifowane zęby ma zabezpieczone licówkami tymczasowymi, które wykonuje się w gabinecie bezpośrednio po wykonaniu szlifu i wycisków. Licówki ostateczne cementuje się specjalnym materiałem światłoutwardzalnym do powierzchni oszlifowanych zębów. Po ich zacementowaniu lekarz zbiera nadmiar materiału i dokonuje ewentualnych korekt w zgryzie. Trwałość licówek określa się na około 10-15 lat.